พระสุตตันตปิฎก · ๗. วรรคที่ ๗

๒. วัชชีปุตตกเถรถาคา

เล่มที่ ๒๖ · ข้อ ๑๙๙ · บรรทัด ๕๓๓๗

อ่านเนื้อความ

ตัวบทข้างล่างคัดมาจาก 84000.org ตามตำแหน่งที่ระบุไว้ข้างบน สลับฉบับได้จากปุ่ม ส่วนอรรถกถาและฉบับมหาจุฬาฯ อยู่ที่ต้นทาง

[๑๙๙] เราอยู่ในป่าแต่ผู้เดียว เหมือนท่อนไม้ที่เขาทิ้งไว้ในป่า ชนเป็นอันมาก พากันรักใคร่ต่อเรา เหมือนสัตว์นรกพากันรักใคร่ต่อบุคคลผู้ไปสู่สวรรค์ ฉะนั้น. ๓. ปักขเถรคาถา สุภาษิตเกี่ยวกับสังสารวัฎ

ฉบับหลวง เล่มที่ ๒๖ ข้อ ๑๙๙ หน้าที่ ๒๒๒ · ที่มา 84000.org

อรรถกถาของเล่มนี้ค้นได้ด้วย ⌘K แต่ไม่ได้พิมพ์ไว้ตรงนี้ เพราะสิ่งที่เก็บไว้เป็นอรรถกถาของทั้งเล่ม ไม่ใช่ของหัวข้อนี้โดยเฉพาะ — กดปุ่มอรรถกถาข้างล่างเพื่อไปยังจุดที่ตรงกับหัวข้อนี้ที่ 84000.org

หัวข้ออื่นใน๗. วรรคที่ ๗

กลับไปสารบัญเล่มที่ ๒๖ · สารบัญเล่มนี้ที่ 84000.org