พระสุตตันตปิฎก · ๗. วรรคที่ ๗
๒. วัชชีปุตตกเถรถาคา
เล่มที่ ๒๖ · ข้อ ๑๙๙ · บรรทัด ๕๓๓๗
อ่านเนื้อความ
ตัวบทข้างล่างคัดมาจาก 84000.org ตามตำแหน่งที่ระบุไว้ข้างบน สลับฉบับได้จากปุ่ม ส่วนอรรถกถาและฉบับมหาจุฬาฯ อยู่ที่ต้นทาง
[๑๙๙] เราอยู่ในป่าแต่ผู้เดียว เหมือนท่อนไม้ที่เขาทิ้งไว้ในป่า ชนเป็นอันมาก พากันรักใคร่ต่อเรา เหมือนสัตว์นรกพากันรักใคร่ต่อบุคคลผู้ไปสู่สวรรค์ ฉะนั้น. ๓. ปักขเถรคาถา สุภาษิตเกี่ยวกับสังสารวัฎ
ฉบับหลวง เล่มที่ ๒๖ ข้อ ๑๙๙ หน้าที่ ๒๒๒ · ที่มา 84000.org
อรรถกถาของเล่มนี้ค้นได้ด้วย ⌘K แต่ไม่ได้พิมพ์ไว้ตรงนี้ เพราะสิ่งที่เก็บไว้เป็นอรรถกถาของทั้งเล่ม ไม่ใช่ของหัวข้อนี้โดยเฉพาะ — กดปุ่มอรรถกถาข้างล่างเพื่อไปยังจุดที่ตรงกับหัวข้อนี้ที่ 84000.org
หัวข้ออื่นใน๗. วรรคที่ ๗
- ๑. วัปปเถรคาถาข้อ ๑๙๘ · บรรทัด ๕๓๓๐
- ๓. ปักขเถรคาถาข้อ ๒๐๐ · บรรทัด ๕๓๔๒
- ๔. วิมลโกณฑัญญเถรคาถาข้อ ๒๐๑ · บรรทัด ๕๓๔๙
- ๕. อุกเขปกฏวัจฉเถรคาถาข้อ ๒๐๒ · บรรทัด ๕๓๕๔
- ๖. เมฆิยเถรคาถาข้อ ๒๐๓ · บรรทัด ๕๓๕๘
- ๗. เอกธรรมสวนิยเถรคาถาข้อ ๒๐๔ · บรรทัด ๕๓๖๓
- ๘. เอกุทนิยเถรคาถาข้อ ๒๐๕ · บรรทัด ๕๓๖๗
- ๙. ฉันนเถรคาถาข้อ ๒๐๖ · บรรทัด ๕๓๗๑
- ๑๐. ปุณณเถรคาถาข้อ ๒๐๗ · บรรทัด ๕๓๗๗