บทว่า ธมฺมจริยํ ได้แก่ บำเพ็ญบุญมีให้ทานเป็นต้น.

บทว่า วตํ ได้แก่ สมาทานวัต.

บทว่า อภิโรจยิ แปลว่า ชอบใจยิ่ง. ความว่า ชอบใจบำเพ็ญ. ปาฐะว่า อภิราธยิ ก็มี. ความว่าให้เกิดประโยชน์ คือให้สำเร็จประโยชน์.

บทว่า อิทํ เป็นเพียงนิบาต. อีกอย่างหนึ่ง อธิบายว่า ผลนี้.