เทวบุตรกล่าวว่า ผลทายี หมายถึงตนเพราะถวายผลมะม่วงด้วยตนเอง.

บทว่า ผลํ ได้แก่ ผลบุญ.

บทว่า วิปุลํ ได้แก่ ได้ผลบุญมาก. อธิบายว่า ดำรงอยู่ในมนุษยโลก.

บทว่า ททํ ได้แก่ เมื่อให้ มีทานเป็นเหตุ.