บทว่า โหนฺติ แปลว่า ย่อมเป็น.

บทว่า อนุกมฺปกา ได้แก่ ผู้ต้องการประโยชน์ คือผู้แสวงหาประโยชน์เกื้อกูล.

บทว่า สุจึ ได้แก่ บริสุทธิ์ ชื่นใจและประกอบด้วยธรรม.

บทว่า ปณีตํ ได้แก่ โอฬาร.