บทว่า อิจฺเจว แก้เป็น เอวเมว แปลว่า ฉันนั้นนั่นแล.

บทว่า มจฺจา ปริเทวยนฺติ ความว่า พวกมนุษย์แม้เหล่าอื่นผู้ทำบาปไว้ ย่อมรำพัน ย่อมคร่ำครวญ เหมือนพวกเรา.

บทว่า อทายกา ได้แก่ เป็นผู้ไม่ให้เป็นปกติ คือเป็นผู้ตระหนี่.

บทว่า ยมสฺส ฐายิโน ได้แก่ เป็นผู้มีปกติตั้งอยู่ในฐานะแห่งพระยายม อันเข้าใจกันว่า ยมโลก คือในเปตวิสัย.