บทว่า ตตฺถ กา ปริเทวนา ความว่า ทำไมจะไปมัวร่ำไร เพราะอาศัยความตายในการเวียนว่ายอยู่ในสงสารที่ไม่อยู่ในอำนาจอย่างนี้เล่า.

พราหมณีแสดงว่า ความร่ำไรนั้นไม่สมควร ผู้มีปัญญาไม่พึงกระทำ.

ท้าวสักกะครั้นได้สดับคำของนางพราหมณีอย่างนี้แล้ว จึงถามน้องสาวของเขาว่า แม่คุณ เขาเป็นอะไรกับเธอหรือ?

น้องสาวตอบว่า เขาเป็นพี่ชายของฉันจ๊ะนาย.