บทว่า สมูลํ ได้แก่ เป็นไปกับด้วยโลภะและโทสะ.

จริงอยู่ โลภะและโทสะ ชื่อว่าเป็นมูลของความตระหนี่.

บทว่า อนินฺทิตา ได้แก่ ใครๆ ไม่ติเตียน คือควรสรรเสริญ.

บทว่า สคฺคมุเปหิ ฐานํ ความว่า จงดำรงฐานะอันเป็นทิพย์ อันได้นามว่าสัคคะ เพราะเลิศด้วยดีด้วยอารมณ์ทั้งหลายมีรูปเป็นต้น, อธิบายว่า มีสุคติเป็นที่ไปในเบื้องหน้า.