บทว่า อาวี ได้แก่ คำประกาศ โดยปรากฏแก่คนเหล่าอื่น.

บทว่า รโห ได้แก่ คำลี้ลับ โดยเป็นคำไม่ปรากฏแก่ชนเหล่าอื่น.

อธิบายว่า ท่านทั้งหลายอย่าทำ คืออย่ากระทำซึ่งกรรมชั่วช้าลามก ได้แก่อกุศลกรรม ในที่แจ้งด้วยอำนาจกายปโยคมีปาณาติปาตเป็นต้น และวจีปโยคมีมุสาวาทเป็นต้น หรือในที่ลับด้วยอำนาจอกุศลกรรมมีอภิชฌาเป็นต้น.

บทว่า สเจ ตํ ปาปกํ กมฺมํ ความว่า ก็ถ้าพวกท่านจักกระทำกรรมชั่วนั้นในอนาคต หรือกำลังทำอยู่ในปัจจุบัน. ความหลุดพ้นจากทุกข์อันเป็นผลของกรรมชั่วนั้น ชื่อว่าความหลุดพ้นด้วยอำนาจความเป็นผู้มีอายุน้อยเป็นต้น ในอบาย ๔ มีนรกเป็นต้นและในหมู่มนุษย์ ย่อมไม่มี.