พึงใช้บริโภคส่วน ๑ พึงประกอบการงาน ๒ ส่วน

และพึงเก็บทรัพย์ส่วนที่ ๔ ไว้ในเมื่ออันตรายจักมี.

จริงอยู่ นักกฎหมายคิดว่า พึงเสพทางทั้ง ๓ โดยทำทุกๆ ส่วนให้หมดจด.

บทว่า ตสฺมา หิ ความว่า ก็เมื่อจะรักษาทรัพย์และบำเพ็ญทาน ชื่อว่าดำเนินไปตามทาน ซึ่งมีทรัพย์เป็นมูลเหตุ เพื่อประโยชน์แก่โลกทั้ง ๒ เพราะฉะนั้น ทรัพย์เท่านั้นจึงประเสริฐ คือดีกว่าทาน เพราะเหตุนั้น จึงอธิบายว่า ไม่พึงทำทานเกินควร. ด้วยเหตุนั้น ท่านจึงกล่าวว่า ตระกูลทั้งหลายย่อมตั้งอยู่ไม่ได้เพราะให้ทานเกินควร,