อธิบายว่า เพราะไม่รู้ประมาณของทรัพย์ อาศัยทรัพย์นั้นให้ทาน ตระกูลจึงตั้งอยู่ไม่ได้ คือเป็นไปไม่ได้ ได้แก่ขาดสูญไปเพราะประสงค์ในการให้เกินควร. .. อรรถกถา ขุททกนิกาย เปตวัตถุ อุพพรีวรรคที่ ๒ ๙. อังกุรเปตวัตถุ อ่านอรรถกถาหน้าต่างที่

บัดนี้ โสนกะบุรุษ เมื่อจะตั้งประโยชน์เฉพาะที่วิญญูชนสรรเสริญ จึงกล่าวคาถาว่า บัณฑิตไม่สรรเสริญการไม่ให้ทานและการให้ทานเกินควรเป็นต้น.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อทานมติทานญฺจ ความว่า บัณฑิตทั้งหลายคือผู้รู้ ได้แก่ผู้มีปัญญา ย่อมไม่สรรเสริญ ย่อมไม่ชมเชยการไม่ให้ ภิกษาทัพที่หนึ่งก็ดี ข้าวสารหยิบมือหนึ่งก็ดีโดยประการทั้งปวง และการให้เกินควร กล่าวคือการบริจาคเกินประมาณ.

จริงอยู่ ผู้นั้นย่อมเป็นผู้เหินห่างจากประโยชน์ ในสัมปรายภพเพราะไม่ให้ทานโดยประการทั้งปวง. ประเพณีในปัจจุบันย่อมไม่เป็นไป เพราะการให้ทานเกินควร.