นางเปรตเรียกพระราชาด้วยคำว่า เทว ในคาถานั้น.

บทว่า กณฺณมุณฺฑสฺส ได้แก่ สุนัขหูด้วน.

จริงอยู่ คำว่า กณฺณมุณฺฑสฺส นี้เป็นฉัฏฐีวิภัตติ ใช้ในอรรถแห่งปัญจมีวิภัตติ.

ลำดับนั้น พระราชาทรงมีพระทัยเบื่อหน่ายด้วยการอยู่ในที่นั้น จึงประกาศอัธยาศัยในการเสด็จไป.