บทว่า อลสา ได้แก่ เป็นคนเกียจคร้าน คือไม่มีความเพียรในการกระทำกุศล.

บทว่า สาทุกามา ได้แก่ ปรารถนาสิ่งที่สำราญและอร่อย.

บทว่า มหคฺฆสา แปลว่า ผู้กินจุ.

แม้ด้วยบททั้ง ๒ ท่านแสดงไว้ว่า ได้โภชนะที่ดีและอร่อยแล้วไม่ให้อะไรๆ แก่ผู้ต้องการ บริโภคเองเท่านั้น.