บทว่า ตสฺส ได้แก่ ภิกษุผู้เป็นชีต้นนั้น.

บทว่า ภิกฺขโว แปลว่า ซึ่งภิกษุทั้งหลาย.

บทว่า ปริภาสิสํ แปลว่า ด่าแล้ว.

บทว่า เปตโลกํ อิโต คโต ความว่า เข้าถึงกำเนิดเปรต คือเป็นเปรตด้วยอาการอย่างนี้.