บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ปญฺญํ ความว่า ธรรมชาติชื่อว่าปัญญา เพราะอรรถว่ารู้ซึ่งประการทั้งหลาย และเพราะยังคนอื่นให้รู้โดยประการทั้งหลาย.

อธิบายว่า รู้ประการมี อาสยะ อนุสัย จริยาและอธิมุตติของเวไนยสัตว์ทั้งหลาย และรู้ประการอันจะพึงแสดง ในบรรดาธรรมทั้งหลายมีกุศลเป็นต้นและขันธ์เป็นต้น คือแทงตลอดตามความเป็นจริง และยังผู้อื่นให้รู้โดยประการนั้น.

ก็ในคาถานี้ ท่านประสงค์เอาญาณคือพระธรรมเทศนาของพระศาสดา ด้วยเหตุนั้น ท่านจึงกล่าวว่า อิมํ ดังนี้.

อธิบายว่า เทศนาญาณนั้น ท่านกล่าวว่า อิมํ โดยถือเอาปัญญาที่ปรากฏแล้ว ดุจเห็นได้เฉพาะหน้า โดยการถือเอาซึ่งนัย ด้วยกำลังแห่งเทศนาอันสำเร็จแล้วในตน.