บรรดาบทเหล่านี้ บทว่า สพฺภิเรว แปลว่า ด้วยสัตบุรุษทั้งหลายเท่านั้น. ก็ในคาถานี้ พระอริยเจ้าทั้งหลายมีพระพุทธเจ้าเป็นต้น ท่านประสงค์เอาว่าสัตบุรุษ.

ก็พระพุทธเจ้าเป็นต้นเหล่านั้นละธรรมของอสัตบุรุษทั้งหลายได้แล้วโดยไม่เหลือ และสรรเสริญคุณธรรมอันดียิ่ง เพราะบรรลุถึงพระสัทธรรมอย่างอุกฤษฏ์ ท่านจึงเรียกว่าเป็นสัตบุรุษ ผู้สงบระงับแล้ว.

บทว่า สมาเสถ ความว่า พึงอยู่สม่ำเสมอ คืออยู่ร่วม. อธิบายว่า เมื่อเข้าใกล้ท่านเหล่านั้น สดับตรับฟัง และถึงทิฏฐานุคติของท่านเหล่านั้น ชื่อว่าพึงเป็นผู้อยู่ร่วม.

บาทคาถาว่า ปณฺฑิเตหตฺถทสฺสิภิ เป็นคำกล่าวยกย่องชมเชยพระอริยเจ้าเหล่านั้น. ปัญญาท่านเรียกว่า ปณฺฑา ชื่อว่าเป็นบัณฑิต เพราะมีปัญญา ชื่อว่าบัณฑา นั้น. ต่อจากนั้นไป ก็ชื่อว่า อตฺถทสฺสิโน เพราะชี้ประโยชน์ต่างโดยประโยชน์ตนเป็นต้นโดยไม่วิปริต. พึงคบกับบัณฑิตผู้ชี้ประโยชน์เหล่านั้น.