บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า วิหริ ความว่า นำไป คือนำออกไป ได้แก่ขจัดเสีย (ซึ่งทุกข์) โดยพิเศษ.

บทว่า อเปกฺขํ ได้แก่ ตัณหา.

บทว่า อิธ ได้แก่ในโลก หรืออัตภาพนี้.

บทว่า หุรํ ได้แก่ ในอนาคต หรืออัตภาพอื่น.