ท่านได้มีนามว่า หาริตะ

เมื่อเขาเจริญวัยแล้ว มารดาบิดาได้นำกุมารีผู้เป็นธิดาของพราหมณ์ซึ่งสมควรกันโดยตระกูลและรูปเป็นต้นมาให้. เขาเสวยโภคทรัพย์ร่วมกับกุมารีนั้น มองดูรูปสมบัติของตนและของนางแล้ว อันธรรมดาตักเตือนอยู่ ได้ความสลดใจว่า ขึ้นชื่อว่ารูปเช่นนี้จะถูกชราและมัจจุราชย่ำยีต่อกาลไม่นานเลย.

โดยล่วงไปไม่กี่วันนัก งูเห่ากัดภรรยาของเขาจนถึงตาย เขาเกิดความสลดใจด้วยเหตุนั้นเกินประมาณ ไปสำนักของพระศาสดาแล้วฟังธรรม ตัดความผูกพันในเรือนได้แล้วออกบวช เมื่อท่านเรียนกรรมฐานอันสมควรแก่จริตอยู่ กรรมฐานก็ไม่สำเร็จ จิตไม่แล่นไปตรงทาง.

ท่านเข้าไปสู่บ้านเพื่อบิณฑบาต เห็นช่างศรคนหนึ่งใส่ลูกศรเข้าในเครื่องทำการดัดให้ตรง ก็คิดว่า ช่างศรเหล่านี้ยังดัดลูกศรแม้ชื่อว่าหาเจตนามิได้ให้ตรง เหตุไรเราจึงไม่ทำจิต (ของตน) ให้ตรงเล่า ดังนี้แล้วกลับแค่นั้นเองนั่งปรารภวิปัสสนา ในที่พักกลางวัน.