บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า กิเลสา ความว่า อกุศลธรรม ชื่อว่ากิเลส เพราะเหตุว่าบังเกิดแล้วในสันดานใด ย่อมยังสันดานนั้นให้เศร้าหมอง หรือเบียดเบียน เข้าไปทำให้เดือดร้อน ได้แก่ กิเลสมีราคะเป็นต้น.

บทว่า ฌาปิตา ความว่า กิเลสทั้งหลายอันเราเผาแล้วพร้อมทั้งรากด้วยไฟคืออริยมรรคญาณ ดุจกอไม้เป็นต้นถูกเผาด้วยสายอสุนิบาต.

บทว่า มยฺหํ แปลว่า อันเรา หรือในสันดานของเรา.

บทว่า ภวา สพฺเพ สมูหตา ความว่า ภพทั้งปวงมีกามภพและกรรมภพเป็นต้น ชื่อว่าอันเราถอนขึ้นแล้ว เพราะกิเลสทั้งหลายอันเราเผาแล้ว เพราะเหตุที่ถอนกรรมภพได้แล้วนั่นแล แม้อุปปัตติภพก็ชื่อว่าเป็นอันถอนขึ้นแล้วด้วย เพราะให้ถึงความไม่ต้องเกิดขึ้นอีกเป็นธรรมดา.