ปัญญา ทั้งในหมู่มนุษย์ และหมู่เทวดา ดังนี้.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สีลํ ความว่า ชื่อว่าศีล ด้วยอรรถว่าละเว้น. อธิบายว่า ชื่อว่าศีล ด้วยอรรถว่าเป็นที่ตั้ง และด้วยอรรถว่าสมาทาน.

แท้จริง ศีลเป็นที่ตั้งแห่งคุณทั้งปวง ด้วยเหตุนั้น ท่านจึงกล่าวว่า นรชนตั้งอยู่แล้วในศีลเป็นผู้มีปัญญา ดังนี้. อธิบายว่า ศีลนั้นย่อมตั้งมั่นและทำกายวาจาให้เรียบร้อย ศีลนี้นั้นเท่านั้น ชื่อว่าเป็นเลิศ เพราะความเป็นพื้นฐานและเพราะความเป็นประธานแห่งคุณทั้งปวง.

สมดังคำที่ท่านกล่าวไว้มีอาทิว่า