บทว่า นิปเต ความว่า พึงถ่อมตนด้วยการพิจารณาอันสมควรโดยประการที่กิเลสเหล่านั้น จะไม่เกิดขึ้นด้วยกำลังแห่งการพิจารณา.

บทว่า นิปตนฺเตสุ ความว่า ตกไปโดยรอบ คือ เมื่อความเพียรและความพยายามอ่อน ในเพราะกระทำไว้ในใจโดยไม่แยบคาย หรือเมื่อธรรมคือสมถะและวิปัสสนา ตามที่ปรารภแล้วเสื่อมไป.

บทว่า อุปฺปเต ความว่า พึงยังคนเหล่านั้นให้เข้าไปตั้งไว้ คือให้เกิดและพึงให้เจริญ ด้วยโยนิโสมนสิการ และด้วยการถึงพร้อมแห่งวิริยารัมภะ (ปรารภความเพียร).

บทว่า วเส อวสมาเนสุ ความว่า เมื่อสัตว์ทั้งหลายไม่อยู่อย่างผู้ประพฤติมรรคพรหมจรรย์ และอยู่อย่างพระอริยเจ้า ตนเองพึงอยู่แบบมรรคพรหมจรรย์ และแบบพระอริยะนั้น.