ใจความของบทนั้นมีดังนี้

เธออย่าเกียจคร้าน คืออย่าลืมสติ ได้แก่จงเป็นผู้ปรารภความเพียร ด้วยสามารถแห่งสัมมัปปธานมีองค์ ๔ โดยนัยที่ท่านกล่าวไว้ว่า

จงยังจิตให้บริสุทธิ์จากอาวรณียธรรม (ธรรมเป็นเครื่องกางกั้นความดี) ด้วยการจงกรม ด้วยการนั่ง ดังนี้แล้วจงยังธรรมคือสมถะและวิปัสสนาอันเป็นกุศล และยังโลกุตรธรรมให้เห็นแจ้ง คือให้บังเกิด ได้แก่ให้เจริญอีกด้วย

ก็ครั้นให้เจริญอย่างนี้แล้ว จงละฉันทราคะในอัตภาพเสียโดยพลัน คือจงละร่างกายอันได้แก่อัตภาพของท่านโดยพลัน คือโดยไม่เนิ่นช้าด้วยการละฉันทราคะอันเนื่องแล้วในอัตภาพนั้นเสียก่อนเป็นปฐม