ก็บทว่า ยํ มยา ปริภุตฺตํ นี้พึงประกอบเข้าแม้ในบทว่า สตรสํ สุธนฺนํ นี้ด้วย.

ท่านกล่าวคำอธิบายไว้ดังนี้ว่า

ก็นิพพานสุขใดอันสงบประณีตล่วงส่วนทีเดียว อันเราเสวยอยู่ในวันนี้คือในบัดนี้ ด้วยสามารถแห่งการเข้านิโรธสมาบัติ นิพพานสุขนั้นอันเรารู้แล้ว คือกำหนดแล้ว ได้แก่อบรมดีแล้วฉันใด โภชนะมีรสตั้ง ๑๐๐ อันเราบริโภคแล้วในเวลาครองราชย์ก็ดี และสุธาโภชน์ที่เราบริโภคแล้วในอัตภาพของเทวดาก็ดี ก็ฉันนั้น ประมาณไม่ได้ คือกำหนดไม่ได้.

เพราะเหตุไร?