สติก็หลงลืม ผู้ใดมีจิตกำหนัดยินดี เสวยสัททารมณ์

สัททารมณ์ก็ครอบงำผู้นั้น อาสวะทั้งหลายย่อมเจริญ

แก่ผู้นั้น ผู้เข้าถึงซึ่งสงสาร ดังนี้.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สทฺทํ ได้แก่ สัททารมณ์อันเป็นที่ตั้งแห่งความกำหนัด.