แม้เราจะยินดีอย่างนั้นก็พึงหลีกไปเสีย แต่เราเห็น

ว่าการอยู่ในที่ใดจะไม่มีความเสื่อมเสีย เราก็พึงอยู่

ในที่นั้น ดังนี้.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อุกฺกณฺฐิโตปิ น วเส ความว่า ความกระสัน คือความไม่ยินดีในกุศลธรรมทั้งหลาย อันยิ่งด้วยการได้โภชนะเป็นที่สบาย ย่อมเกิดแก่เราผู้อยู่ในอาวาสใด เราแม้กระสันจะอยู่ในอาวาสนั้นถ่ายเดียว ก็ต้องถอยหนี คือไม่ก้าวต่อไป เพราะการได้โภชนะเป็นที่สบายนอกนี้.