บทว่า วิเวกกามสฺส ได้แก่ ปรารถนาจิตตวิเวก อันสงัดแล้วจากกิเลส คือปรารถนาจิตตวิเวกนั้นว่า กายวิเวกอันผู้อยู่ในป่าได้แล้วก่อน บัดนี้เราพึงได้จิตตวิเวกอันเป็นนิสสยปัจจัยแห่งการบรรลุอุปธิวิเวก.

อธิบายว่า ได้แก่การหมั่นประกอบเนืองๆ ซึ่งชาคริยธรรม.

ด้วยเหตุนั้น พระเถระจึงกล่าวว่า อรญฺญสญฺญิโน (ผู้มีความสำคัญในป่า) ดังนี้.

อธิบายว่า ผู้มีความสำคัญในการอยู่ในป่า คือมากไปด้วยเนกขัมมสังกัปปะอย่างนี้ว่า ขึ้นชื่อว่าการอยู่ป่าอันพระศาสดาทรงสรรเสริญแล้ว ทรงชมเชยแล้ว ก็และการอยู่ป่านั้นก็เพียงเพื่อทำสมถภาวนาและวิปัสสนาภาวนาให้บริบูรณ์ เพราะฉะนั้น สมถภาวนาและวิปัสสนาภาวนานั้น เราควรกระทำให้อยู่ในเงื้อมมือ ดังนี้.