ก็พระเถระเป็นผู้ได้อภิญญา ๖ แล้วคิดว่า มรรคผลใดอันสาวกทั้งหลายพึงบรรลุเฉพาะพระพักตร์ของพระผู้มีพระภาคเจ้า มรรคผลนั้นเราก็บรรลุแล้ว และบันลือสีหนาทในหมู่ภิกษุว่า ผู้ใดมีความสงสัยในมรรคหรือผล ผู้นั้นจงถามเรา ดังนี้.

ด้วยเหตุนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงทรงตั้งท่านไว้ในเอตทัคคะ ด้วยพระพุทธดำรัสว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย พระปิณโฑลภารทวาชะเป็นยอดแห่งภิกษุผู้เป็นสาวกของเราผู้บันลือสีหนาท. ๒- ____________________________ ๒- องฺ. เอก. เล่ม ๒๐/ข้อ ๑๔๖

วันหนึ่ง ท่านเมื่อจะอนุเคราะห์พราหมณ์ผู้เป็นมิจฉาทิฎฐิ มีความตระหนี่ เคยเป็นสหายกันในสมัยเมื่อเป็นคฤหัสถ์ ผู้เข้าไปหาถึงสำนักจึงกล่าวกถาพรรณนาอานิสงส์ของทานแก่พราหมณ์นั้น.

แม้เมื่อพราหมณ์จะทำการขมวดคิ้วสยิวหน้าว่า พระเถระนี้ประสงค์จะยังทรัพย์ของเราให้พินาศ แล้วกล่าวว่า เราจะถวายภัตรมื้อหนึ่งแก่ท่าน ดังนี้ จึงกล่าวว่า ท่านจงถวายภัตรมื้อหนึ่งนั้นแก่พระสงฆ์ อย่าถวายเราเลย แล้วให้พราหมณ์น้อมนำภัตรนั้นไปถวายสงฆ์.