คาถานั้นมีอธิบายว่า

เพราะเหตุที่บัณฑิตทั้งหลายมีพระพุทธเจ้าเป็นต้นได้รู้ คือรู้แจ้ง หรือได้แก่ประกาศการสรรเสริญคุณและการบูชาของเหล่าบรรพชิตผู้เข้าไปสู่สกุล เพราะมีปัจจัยเป็นเหตุที่จักเป็นไปในตระกูลทั้งหลายคือในหมู่ชาวบ้าน นี้นั้นว่าเป็นเปลือกตม คือเป็นหล่ม เพราะอรรถว่าเป็นเหตุให้บรรพชิตผู้มีตนอันไม่ได้อบรมแล้วจมลง และเพราะกระทำความเศร้าหมองให้แก่บรรพชิตผู้มีตนอันไม่ได้อบรมแล้ว

ฉะนั้น การสรรเสริญคุณและการบูชานั้น จึงไม่เป็นไปเพื่อผูกมัดสัตบุรุษทั้งหลาย จักป่วยกล่าวไปไยถึงการหวังสักการะเล่า เพราะท่านละได้แล้ว

แต่สำหรับอสัตบุรุษ ความหวังในสักการะย่อมชื่อว่าเป็นลูกศรอันละเอียด รู้ได้ยาก เพราะก่อให้เกิดความบีบคั้นโดยเป็นสภาพที่รู้ได้โดยยาก และเพราะไม่สามารถจะถอนออกได้ เพราะเจาะลึกเข้าไปในภายใน เพราะเหตุนั้นแล สักการะจึงเป็นของอันบุรุษชั่วนั้นละได้ยาก คือดึงออกไปได้โดยยาก เพราะไม่ดำเนินปฏิปทา อันเป็นข้อปฏิบัติให้ถึงการละสักการะนั้น ชื่อว่าเป็นคนเลว เพราะไม่ละความหวังในลาภสักการะ.