พระเถระครั้นแสดงโทษของความเกียจคร้านด้วยคาถาอันเป็นบุคลาธิษฐานอย่างนี้แล้ว บัดนี้ เพื่อจะแสดงอานิสงส์ในการปรารภความเพียร จึงกล่าวคำมีอาทิว่า วิวิตฺเตหิ ดังนี้.

คำเป็นคาถานั้นมีอธิบายว่า

ก็บุคคลเหล่าใด ชื่อว่าเป็นผู้สงัดแล้ว เพราะมีกายวิเวก ต่อแต่นั้นไปก็ชื่อว่าเป็นพระอริยะ เพราะเป็นผู้ไกลจากกิเลสทั้งหลาย. ชื่อว่าเป็นผู้มีตนอันส่งไปแล้ว เพราะความเป็นผู้มีตนอันส่งไปแล้วสู่พระนิพพาน. ชื่อว่าเป็นผู้มีฌาน ด้วยสามารถแห่งอารัมมณูปนิชฌานและด้วยสามารถแห่งลักขณูปนิชฌาน. ชื่อว่าเป็นผู้มีความเพียรอันปรารภแล้ว เพราะความเป็นผู้มีความเพียรอันประคองแล้วตลอดกาลทั้งปวง. ชื่อว่าเป็นบัณฑิต เพราะประกอบด้วยปัญญาอันต่างด้วยโลกิยปัญญาและโลกุตรปัญญา.

กุลบุตรผู้ประสงค์จะยังประโยชน์ตนให้สำเร็จ พึงอยู่กับบัณฑิตเหล่านั้นคืออยู่ร่วมกัน.