บทว่า โก หิ ตสฺส ชเนนตฺโถ ความว่า คนที่ยินดีกันด้วยอำนาจแห่งตัณหา หรือเบียดเบียนกันด้วยอำนาจแห่งโทสะ จะเกิดประโยชน์อะไรแก่คนอื่นเล่า?

บทว่า ชเนน ชนิเตน วา ความว่า หรือคนที่เป็นมารดาบิดา มีหน้าที่ยังคนอื่นให้เกิดนั้นจะมีประโยชน์อะไร?

บทว่า ชนํ โอหาย คจฺฉํ ตํ เหฐยิตฺวา พหุํ ชนํ ความว่า เพราะเหตุที่ข้อปฏิบัติของคนผู้เที่ยวไปในสงสาร มีลักษณะอย่างนี้เหมือนกันหมด ฉะนั้น ควรละคนชนิดนั้นเสีย คือตัณหาที่เบียดเบียนคนก็ดี โทสะที่ประทุษร้ายกันนั้นก็ดี เบียดเบียนคนเป็นอันมากแล้วตั้งอยู่ พึงละ คือทิ้งตัณหาและโทสะนั้นโดยประการทั้งปวงแล้วไปเสีย.

อธิบายว่า พึงถึง คือบรรลุฐานะที่คนเหล่านั้นตามเข้าไปประทุษร้ายไม่ได้.