แต่ในคาถานี้พึงทราบว่า พระเถระแสดงการอยู่ร่วมโดยความพร้อมเพรียงของตนผู้บรรลุคุณวิเศษแล้ว กับท่านพระอนุรุทธะและท่านพระนันทิยะ.

ก็พระเถระเมื่อจะแสดงถึงการที่พระเถระเหล่านั้นอยู่ร่วมกันโดยความพร้อมเพรียงจึงได้กล่าวคาถา ๒ คาถาความว่า

พระศากยบุตรทั้งหลาย ผู้เป็นสหายกันในปาจีนวังสทายวัน

ได้พากันละโภคะไม่น้อย มายินดีในการเที่ยวบิณฑบาต