บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สติมา ความว่า ชื่อว่าผู้มีสติ เพราะความบริบูรณ์ด้วยสติปัฏฐานภาวนา และเพราะถึงความไพบูลย์แห่งสติอันถึงพร้อมแล้วด้วยกาลเป็นที่ประชุมขึ้นเอง.

บทว่า ปญฺญวา ความว่า ชื่อว่าผู้มีปัญญา เพราะความบริบูรณ์ด้วยอภิญญา ๖ และเพราะถึงความบริบูรณ์ด้วยปัญญา. ชื่อว่าภิกษุ เพราะทำลายกิเลสได้แล้ว. ภิกษุชื่อว่ามีความเพียร คือพลธรรมอันปรารภแล้ว เพราะมีพละ ๕ มีศรัทธาเป็นต้น และความเพียรอันประกอบด้วยสัมมัปปธาน ๔ อย่างสำเร็จบริบูรณ์ดีแล้ว.

อธิบายว่า แม้ถึงสติเป็นต้นจะเป็นพลธรรมในคาถานี้ ท่านก็ถือเอาศรัทธาเป็นต้นด้วยพลศัพท์ เหมือนในประโยคว่า โคพลิพทฺธา ปุญฺญญาณสมฺภารา โคพลิพัทธ์ เป็นองค์แห่งบุญและปัญญา.

บทว่า ปญฺจ กปฺปสตานาหํ เอกรตฺตึ อนุสฺสรึ ความว่า ระลึกชาติก่อนได้ ๕๐๐ กัปดุจคืนเดียว