ก็พระเถระบรรลุพระอรหัตแล้ว เห็นภิกษุทั้งหลายผู้เป็นสหายของตนยังกาลเวลาให้ล่วงไปด้วยการอยู่อย่างประมาท.

เมื่อจะโอวาทภิกษุเหล่านั้น ได้กล่าวคาถาที่ ๑ ความว่า

วิญญูชน ละเบญจกามคุณอันน่ารัก น่ารื่นรมย์ใจแล้ว

ออกบวชด้วยศรัทธา แล้วพึงทำที่สุดแห่งทุกข์ได้ ดังนี้.