บัดนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อจะทรงประกอบท่านไว้ในธรรมคือสมถะและวิปัสสนา พร้อมด้วยองค์ประกอบ จึงได้ตรัสคาถาที่ ๓ ไว้โดยนัยมีอาทิว่า สุภาสิตสฺส ดังนี้.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สุภาสิตสฺส สิกฺเขถ ความว่า พึงศึกษาสุภาษิตซึ่งแยกเป็นกถาของผู้มักน้อยเป็นต้น คือปริยัติธรรม ด้วยสามารถแห่งการฟัง การทรงจำและการสอบถามเป็นต้น.

บทว่า สมณูปาสนสฺส จ ความว่า พึงศึกษาการเข้าไปนั่งใกล้สมณะผู้ระงับบาปแล้ว (และ) อุบาสกผู้เป็นกัลยาณมิตร ตามกาลเวลาที่สมควรและจริยาที่ใกล้เคียงของท่านเหล่านั้นด้วยข้อปฏิบัติ.

บทว่า เอกาสนสฺส จ รโห จิตฺตวูปสมสฺส จ ความว่า พึงศึกษาอาสนะ คือที่นั่งของคนๆ เดียวผู้ไม่มีเพื่อน หมั่นพอกพูนกายวิเวกด้วยอำนาจการหมั่นประกอบกรรมฐานในที่ลับ.