ด้วยเหตุนั้น ท่านจึงได้กล่าวไว้ในอปทานว่า ๑-

ในครั้งนั้น ข้าพเจ้าได้เป็นคนเฝ้าสวน ในนครพันธุมดี ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ทรงปราศจากความกำหนัด กำลังเสด็จดำเนินไป ข้าพเจ้าไม่ได้หลีกไป ได้เอาผลขนุนสำมะลอไปถวายพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด.

พระองค์ผู้มีพระยศยิ่งใหญ่ มีพระทัยสงบแล้ว ประทับบนอากาศนั่นเอง ทรงรับเอาผลไม้นั้น พระองค์ทรงยังความปลื้มใจให้เกิดแก่ข้าพเจ้า ทรงนำความสุขในปัจจุบันมาให้ข้าพเจ้า เพราะถวายผลไม้แด่พระพุทธเจ้า ด้วยใจเลื่อมใส ในครั้งนั้น ข้าพเจ้าจึงประสบปีติที่ไพบูลย์ และความสุขอย่างสูงสุด รัตนะเกิดขึ้นแก่ข้าพเจ้าผู้เกิดในภพนั้นๆ ทีเดียว

ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ ข้าพเจ้าไม่รู้จักทุคติเลย เพราะเหตุที่ได้ถวายผลไม้แก่พระพุทธเจ้าในครั้งนั้น นี้คือผลแห่งการให้ทานผลไม้. กิเลสทั้งหลายข้าพเจ้าได้เผาแล้ว ฯลฯ คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าได้ปฏิบัติแล้ว. ____________________________ ๑- ขุ. อ. เล่ม ๓๓/ข้อ ๕๗