บทว่า น ตํ โหติ ความว่า พรหมจรรย์คือการกระทำสมณธรรมนั้น คือเห็นปานนั้น ไม่มีผลมากแก่บุคคลนั้นคือไม่มีผลมากโดยภาวะ ไม่มีผลมากแก่บุคคลนั้นนั่นเอง ไม่มีผลมากแม้แก่บุคคลผู้ให้ปัจจัยแก่บุคคลนั้น.

เพราะฉะนั้น พึงเป็นผู้มีความประพฤติขัดเกลา.

อธิบายว่า ก็ผู้ที่มีความประพฤติขัดเกลา ก็ไม่มีโอกาสวิวาทกันเลย.

บทว่า คารโว นูปลพฺภติ ความว่า บุคคลใดไม่มีความเคารพ คือไม่มีการกระทำความเคารพในเพื่อนสพรหมจารีทั้งหลายผู้ควรเคารพ โดยไม่ยึดถืออนุสาสนีโดยเคารพ.