บทว่า โย เจตํ ฯ เป ฯ ทุรจฺจยํ ความว่า ส่วนบุคคลใดยอมอดกลั้นคือครอบงำตัณหาซึ่งมีประการดังกล่าวแล้วอย่างนี้ ที่ชื่อว่าล่วงได้ยาก เพราะเป็นธรรมชาติที่จะพึงทำได้ยากเพื่อจะล่วง คือเพื่อจะละความโศกมีวัฏฏะเป็นมูล ย่อมตกไปจากบุคคลนั้น.

อธิบายว่า ย่อมไม่ตั้งอยู่ เหมือนหยาดน้ำที่ตกลงในใบบัวคือใบปทุม ย่อมไม่ตั้งอยู่ฉะนั้น.

บทว่า ตํ โว วทามิ ความว่า เพราะเหตุนั้น เราจึงกล่าวกะท่านทั้งหลาย.

บทว่า ภทฺทํ โว ความว่า ความเจริญจงมีแก่พวกท่าน คือพวกท่านอย่าได้ถึงความพินาศคือความฉิบหาย เหมือนคนผู้อนุวรรตน์ตามตัณหา.