บทว่า อทลิทฺโท ความว่า พระอริยะทั้งหลายมีพระพุทธเจ้าเป็นต้นกล่าวผู้นั้นคือบุคคลเช่นนั้นว่า เป็นผู้ไม่ขัดสน เพราะเขามีทรัพย์อันหมดจดด้วยดีเหล่านี้คือ ทรัพย์คือศรัทธา ทรัพย์คือศีล ทรัพย์คือสุตะ ทรัพย์คือจาคะ และทรัพย์คือปัญญา.

บทว่า อโมฆํ ตสฺส ชีวิตํ ความว่า ชีวิตของผู้นั้นคือผู้เห็นปานนั้น ไม่ไร้ประโยชน์คือไม่ว่างจากการบรรลุถึงประโยชน์มีประโยชน์ที่เป็นทิฏฐธรรมเป็นต้น ได้แก่บัณฑิตทั้งหลายกล่าวว่ามีผลเท่านั้น.

บทว่า ตสฺมา ความว่า เพราะบุคคลผู้ประกอบด้วยคุณมีศรัทธาตามที่กล่าวไว้แล้วเป็นต้น บัณฑิตเรียกว่าเป็นผู้ไม่ขัดสน มีชีวิตไม่ไร้ประโยชน์ ฉะนั้น ถึงตัวเราก็พึงเป็นผู้เช่นนั้นบ้าง.

บทว่า สทฺธญฺจ ฯ เป ฯ สาสนํ ความว่า กุลบุตร เมื่อหวนระลึกถึงคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลายที่ตรัสไว้แล้ว โดยนัยเป็นต้นว่า การไม่กระทำบาปทั้งปวง ดังนี้ พึงประกอบคือพึงพอกพูน ศรัทธา ศีล เหตุแห่งการเห็นธรรม ความหลุดพ้น ด้วยความปรารถนาดีในธรรมและความเลื่อมใส ให้เจริญขึ้นเถิด.