บทว่า วิสตฺติกํ คือ ตัณหา.

ก็ตัณหานั้น ท่านเรียกว่าวิสัตติกา เพราะอรรถว่าแผ่ซ่านไป, เพราะอรรถว่ากว้างขวาง, เพราะอรรถว่าหลั่งไหลไปทั่ว เพราะอรรถว่าไม่อาจหาญ, เพราะอรรถว่านำไปสู่สิ่งมีพิษ, เพราะอรรถว่าหลอกลวง, เพราะอรรถว่ามีรากเป็นพิษ, เพราะอรรถว่ามีผลเป็นพิษ, เพราะอรรถว่าบริโภคเป็นพิษ.

ก็อีกอย่างหนึ่ง ตัณหานั้นที่กว้างขวางใหญ่โต ท่านเรียกว่าวิสัตติกา เพราะอรรถว่าแพร่กระจายไป ในรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมะ ตระกูลและหมู่คณะ.

บทว่า ปปญฺจสงฺฆาตทุขาธิวาหินึ ความว่า ชื่อว่าปปัญจะ เพราะอรรถว่าทำความสืบต่อแห่งสัตว์ในสงสารให้ชักช้า คือให้ยืดยาว ได้แก่ราคะเป็นต้นและได้แก่มานะเป็นต้น.