ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าของเราทั้งหลายอุบัติขึ้นแล้วในโลก ทรงแสดงพระธรรมจักรอันบวรให้เป็นไปแล้ว ทรงฝึกเวไนยสัตว์ทั้งหลายมียสกุลบุตรเป็นต้นโดยลำดับแล้ว ได้เสด็จเข้าไปยังกรุงสาวัตถี เพื่อฝึกอบรมอนาถบิณฑิกเศรษฐี ในคราวที่มอบถวายพระเชตวันแด่พระศาสดา ท่านได้มีศรัทธาเข้าไปเฝ้าพระศาสดา ฟังธรรมแล้วทูลขอบรรพชา.

พระศาสดาทรงบังคับรับสั่งให้ภิกษุผู้ถือการเที่ยวบิณฑบาตเป็นวัตรรูปหนึ่ง ด้วยพระดำรัสว่า ดูก่อนภิกษุ เธอจงให้กุลบุตรผู้นี้บวชเถิด.

ท่าน เมื่อภิกษุนั้นจะให้บรรพชา พอมีดโกนจรดเส้นผมเท่านั้นก็บรรลุพระอรหัต แล้วไปสู่โกศลชนบท อยู่ที่โกศลชนบทนั้นนานแล้ว กลับมายังกรุงสาวัตถีอีก. พวกญาติผู้เป็นพราหมณ์มหาศาลเป็นอันมากเข้าไปหาท่านพระโคตมเถระนั้นแล้ว เข้าไปนั่งใกล้ พากันถามว่า พวกสมณพราหมณ์เป็นอันมากในโลกนี้มีวาทะอันบริสุทธิ์ในสงสาร ในสมณพราหมณ์เหล่านั้น พวกไหนมีวาทะที่แน่นอน, ปฏิบัติอย่างไรจึงจะบริสุทธิ์จากสงสารได้ ดังนี้.

พระเถระเมื่อจะประกาศเนื้อความนั้นแก่ญาติเหล่านั้น จึงกล่าวคาถาเหล่านี้ว่า :-