ด้วยบทนี้ ท่านกล่าวถึงอธิปัญญา ธรรมและวิปัสสนา.

บทว่า สจฺจานํ อภิสมโย ได้แก่ การแทงตลอดด้วยอำนาจการตรัสรู้ คือการหยั่งรู้ถึงอริยสัจมีทุกข์เป็นต้น.

การตรัสรู้แจ้งอริยสัจนี้นั้นย่อมมีโดยประการใด เพื่อจะแสดงอริยสัจนั้นโดยประการนั้น ท่านจึงกล่าวคำว่า ภาเวยฺย ดังนี้เป็นต้น.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ภาเวยฺย จ อนิจฺจํ ความว่า บุคคลพึงทำให้มี ให้เกิดขึ้นและให้เจริญอนิจจสัญญาในสังขารทั้งปวง โดยการไม่จำแนกว่า สังขารทั้งปวงไม่เที่ยง ดังนี้เป็นต้น หรือโดยการจำแนกว่า รูปอย่างใดอย่างหนึ่งที่เป็นอดีต อนาคตและปัจจุบัน ดังนี้เป็นต้น.