บทว่า สมูลเก อาสเว ปทาเลยฺย ความว่า พึงทำลาย คือพึงตัดอาสวะแม้ทั้งหมดมีกามาสวะเป็นต้น พร้อมทั้งมูลราก มีกามราคานุสัยเป็นต้น.

บทว่า วิหเรยฺย วิปฺปมุตฺโต ความว่า เพราะละกิเลสทั้งหลายได้โดยประการทั้งปวงอย่างนี้ จึงเป็นผู้หลุดพ้นในที่ทั้งปวง กระทำให้แจ้งซึ่งนิโรธ คือนิพพาน อันสละขาดซึ่งอุปธิกิเลสทั้งหมดได้อยู่.

บทว่า เอตํ ความว่า ข้อที่การอยู่เช่นนั้น นับว่าเป็นการสมควรแก่สมณะ คือภิกษุผู้ลอยบาปได้แล้ว.

พระเถระชี้แจงว่า พระศาสนาเป็นนิยยานิกะ โดยระบุถึงข้อปฏิบัติอันสมควรแก่สมณะ และชี้แจงว่า ลัทธิภายนอกเป็นอนิยยานิกะ เพราะย้อน (ทวน, ตรงกันข้าม) พระศาสนานั้น.