บทว่า วิโสธเย ได้แก่ พึงให้สำเร็จ โดยความเป็นศีลไม่ขาดเป็นต้น.

บทว่า เวลา ได้แก่ เป็นแดน.

อธิบายว่า เป็นเขต เพราะอรรถว่าไม่ก้าวล่วงจากทุจริต หรือว่าชื่อว่า เวลา เพราะทำความเป็นผู้ทุศีลให้ล่วงเลยไป คือกำจัดความเป็นผู้ทุศีล, ศีลชื่อว่าสังวร เพราะปิดทวารแห่งการเกิดขึ้นแห่งกายทุจริตเป็นต้น.

บทว่า อภิหาสนํ ความว่า ชื่อว่ายินดี เพราะความบันเทิงยิ่งแห่งจิต โดยความเป็นเหตุไม่ต้องเดือดร้อน.