แม้ในบทว่า สพฺพสโข นี้ก็มีนัยนี้เหมือนกัน.

บทว่า สพฺพภูตานุกมฺปโก ได้แก่ ผู้อนุเคราะห์สัตว์ทั้งปวง.

บทว่า เมตฺตจิตฺตญฺจ ภาเวมิ ความว่า เรายังจิตให้เกิด คือยังจิตที่ประกอบคือที่สัมปยุตด้วยเมตตาให้เจริญโดยพิเศษ หรือประกาศเพราะถึงความสูงสุดในภาวนาแม้ในเมื่อไม่กล่าว. อีกอย่างหนึ่งว่า เราเจริญเมตตาจิต, ความแห่งคำนั้นมีนัยดังกล่าวแล้วในหนหลังนั่นแล.

บทว่า อพฺยาปชฺชรโต ความว่า ยินดียิ่งในความเบียดเบียน คือในการนำประโยชน์เกื้อกูลเข้าไปให้แก่สัตว์ทั้งหลาย.