ในข้อนั้น พระสังคีติกาจารย์ได้ตั้งคาถานี้ไว้ว่า

พระปาราสริยเถระผู้เป็นสมณะ ผู้มีจิตแน่วแน่มีอารมณ์

เป็นอันเดียว ชอบสงัด มีปกติเพ่งฌาน นั่งอยู่ในป่าใหญ่มีดอกไม้

บานสะพรั่ง ได้มีความคิดว่า ฯลฯ ดังนี้.