บทว่า สุภํ คือ งาม. หรือชื่อว่าสุภะ เพราะย่อมส่องแสงไปด้วยดี.

บทว่า วิมานํ คือ เห็นสูงที่สุด ได้แก่ใหญ่โดยประมาณ.

บทว่า ภาติ ได้แก่ ส่องแสง คือรุ่งเรือง.

บทว่า นเภ ว สุริโย คือ ดุจดวงอาทิตย์ในอากาศ.