บทว่า สรเท คือ ในสรทสมัย.

บทว่า ตโมนุโท คือ กำจัดความมืด.

บทว่า ตถา ตปติมิทํ คือ เหมือนดวงอาทิตย์มีรัศมีตั้งพันในสรทกาล. อนึ่ง วิมานของท่านนี้ส่องแสงคือสว่างไสว. ม อักษรเป็นบทสนธิ (ม อาคม).

บทว่า ชลมิว ธูมสิโข คือ ดุจไฟโพลงอยู่. จริงอยู่ ไฟท่านเรียกว่าธูมสิขะและธูมเกตุ เพราะมีควันปรากฏบนยอดไฟนั้น.