บทว่า สุณนฺตี ได้แก่ เกิดความเอื้อเฟื้อว่า พระเถระกล่าวคำใดแก่พวกเราๆ จักฟังคำนั้นดังนี้ จึงฟังอยู่.

บทว่า มธุรํ แปลว่า น่าปรารถนา.

บทว่า รชนีเยน ได้แก่ อันน่าใคร่.

บทว่า สวนีเยน ได้แก่ มีความสบายหู.