ก็ด้วยนิพฺพินฺทศัพท์ในคาถานี้แสดงถึงตรุณวิปัสสนา ด้วยวิราคศัพท์แสดงถึงพลววิปัสสนา. มีอธิบายว่า เมื่อหน่ายย่อมคลายความกำหนัด เพราะคลายกำหนัดย่อมหลุดพ้น

ด้วยบทว่า มา ปุน ชาติสํสารํ สนฺธาเวยฺยํ ปุนปฺปุนํ นี้ ท่านแสดงถึงอาการของความเบื่อหน่ายและความคลายกำหนัด.

ด้วยบทว่า ติสฺโส วิชฺชา เป็นต้น แสดงการถึงที่สุดของอาการเหล่านั้น ข้อนั้นมีนัยดังกล่าวแล้วแล. จบอรรถกถาอัฑฒกาสีเถรีคาถาที่ ๔