คำนั้นมีความว่า

ลูกวัฑฒะ ท่านที่ชื่อว่ามุนี เพราะเป็นผู้ประกอบด้วยโมเนยยธรรม. ชื่อว่าอเนชา เพราะไม่มีตัณหาที่ชื่อว่าเอชา ชื่อว่าตัดความสงสัยได้ เพราะละความสงสัยได้ด้วยโสดาปัตติมรรค. ชื่อว่าเยือกเย็น เพราะไม่มีความเร่าร้อนด้วยกิเลสทั้งปวง. ชื่อว่าถึงความฝึกฝน เพราะบรรลุความฝึกฝนอันยอดเยี่ยมไม่มีอาสวะ คือสิ้นอาสวะแล้ว ย่อมอยู่เป็นสุข บัดนี้ ทุกข์ทางใจของท่านเหล่านั้นไม่มี ต่อไปทุกข์แม้ทุกอย่างก็จักไม่มีกันเลย.

เพราะเหตุที่เป็นอย่างนี้แหละ ฉะนั้น พระเถรีจึงกล่าวว่า เตหานุจิณฺณํ อิสีหิ ฯลฯ อนุพฺรูหย ความว่า

พ่อวัฑฒะ พ่อจงพอกพูน พึงจำเริญมรรค คือสมถวิปัสสนาที่พระขีณาสพผู้แสวงคุณอันยิ่งใหญ่เหล่านั้นประพฤติตามๆ กัน คือปฏิบัติกันมาแล้ว เพื่อบรรลุญาณทัศนะ เพื่อทำที่สุดทุกข์ในวัฏฏะแม้ทั้งหมด.