บทว่า กปณิกายา แปลว่า ผู้ยากไร้ เขาว่าสองคาถานี้ พระเถรีกล่าวเพื่อชี้แจงโทษในความเป็นหญิง โดยกระทำตามอาการที่นางปฏาจาราผู้ประสบความบ้า เพราะความเศร้าโศกในครั้งนั้น กล่าวไว้.

พระเถรีครั้นนำเอาเรื่องแม้ทั้งสองนี้มาเป็นอุทาหรณ์แล้ว บัดนี้ เมื่อจะชี้แจงทุกข์ที่ตนประสบจึงกล่าวว่า ขีณกุลิเน เป็นต้น.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ขีณกุลิเน ได้แก่ มีตระกูลต้องประสบความเสื่อมโภคะเป็นต้น.

บทว่า กปเณ ได้แก่ ผู้ถึงความตกต่ำอย่างยิ่ง. ก็คำทั้งสองนี้เป็นคำกล่าวปรึกษาตนเท่านั้น.